libarchive13

Libarchive to biblioteka programistyczna, która może tworzyć i czytać kilka różnych formatów strumieniowych archiwów, w tym najpopularniejsze warianty tar oraz kilka formatów cpio. Może także zapisywać archiwa shar i czytać obrazy CDROM ISO-9660. Program bsdtar to implementacja tar(1) zbudowana na libarchive. Zaczynał jako szkielet testowy, ale rozrósł się i jest teraz standardowym systemowym tar dla FreeBSD 5 i 6. Biblioteka libarchive oferuje szereg funkcji, które czynią ją zarówno bardzo elastyczną, jak i bardzo potężną. - Automatyczne wykrywanie formatu: libarchive może automatycznie określić zarówno format kompresji, jak i format archiwum, niezależnie od źródła danych. Większość implementacji tar nie wykrywa automatycznie formatu kompresji; niewiele implementacji potrafi zrobić to poprawnie przy odczycie ze stdin lub gniazda. (Program tar z kolekcji heirloom Gunnara Rittera również wykonuje pełne automatyczne wykrywanie formatu.) - Zapisuje formaty POSIX: libarchive zapisuje standardowe formaty POSIX, w tym "ustar," "pax interchange format," oraz format POSIX "cpio". - Obsługuje pax interchange format: Pax interchange format (który, mimo nazwy, jest w rzeczywistości rozszerzonym formatem tar) eliminuje niemal wszystkie ograniczenia historycznych formatów tar i zapewnia standardową metodę włączania rozszerzeń specyficznych dla dostawcy. libarchive wykorzystuje ten mechanizm rozszerzeń, aby obsługiwać na przykład ACL i flagi plików. (Archiwizer star Joerga Schillinga to kolejny otwartoźródłowy program tar obsługujący pax interchange format.) - Czyta popularne formaty: libarchive może czytać GNU tar, ustar, pax interchange format, cpio oraz starsze warianty tar. Wewnętrzna architektura jest łatwo rozszerzalna. Jedynym wymaganiem wsparcia jest możliwość odczytu formatu bez przeszukiwania pliku. (Na przykład format zawierający pole skompresowanego rozmiaru przed danymi nie może być poprawnie zapisany bez przeszukiwania.) - High-Level API: API libarchive sprawia, że budowanie archiwum z listy nazw plików lub wyodrębnianie wpisów z archiwum jest dość proste. API zapewnia jednak także ekstremalną elastyczność w zakresie źródeł danych. Na przykład istnieją generyczne haki pozwalające zapisać archiwum do gniazda lub odczytać dane z wpisu archiwum do bufora pamięci. - Rozszerzalność. Wewnętrzny projekt używa generycznych interfejsów do kompresji, wykrywania i dekodowania formatu archiwum oraz I/O danych archiwum. Dodanie nowych formatów, nowych metod kompresji lub nowych sposobów odczytu/zapisu archiwów powinno być bardzo łatwe.